En het blijven er twee!!

Neee, niet zo.

Er is wat gehusseld in het schema en Okke neemt afscheid van Nubia en krijgt er Bonnie voor terug. En laat die nou in verwachting zijn. Dus eigenlijk hadhij er 3 gisteren, maar dat rijmt niet.

Ook even een huishoudelijke mededeling; foto's van de therapie zijn leuk, maar lijken enorm veel op elkaar. De leuke en aparte foto's van de therapie blijven we plaatsen, maar de focus zal waarschijnlijk gaan liggen op het toeristische gedeelte en die zijn vandaag gemaakt door onze hoffotografe Wietse. De verhaaltjes gaan wel voor een groot gedeelte over de therapie.

Wat hebben we, in dit geval Okke, allemaal gedaan vandaag. Dolfijnwissel met daar bijhorende ook een trainersterwissel. We, Okke dus, krijgen dus Bonnie met Romy.

Wederom opgehaald door Lisette, meneer had vandaag niet zoveel zin om mee te gaan dus moest hij mee. Binnen hebben ze gekeken naar zijn prikkelverwerking en met name de vingers in de oren en ogen dicht. Gedacht werd dat Okke de befaamde struidvogeltechniek toe past. Zie en hoor ik jullie niet, dan zien en horen jullie mij ook niet. Dat blijkt dus niet zo te zijn. Hoe hebben ze dit getest? Door Okke te laten zien dat er een bal is en deze vervolgens te verstoppen. Hij had donders goed in de gaten dat er een bal moest zijn en die ging hij dus zoeken. En zo werkt die test ongeveer. Daarna nog wat dingen gedaan en toen moest hij zijn swimsuit aan en nu wilde hij dat dus niet. Maar ja, in sommige gevallen heb je geen keuze en moet je het maar toelaten. En als dat toelaten nu eenmaal gepasseerd is dan mag het allemaal. Mooi aan de hand mee naar buiten en papa en mama straal voorbij lopen (wel stiekum ff kijken). Hij blijft het dok en het water spannend vinden. Gaat niet geheel vrijwillig het water in, maar eenmaal in het water relaxed hij en gaat het allemaal goed. Ook is het kiezen van 3 jaar terug weer tevoorschijn gekomen. Hij moet dus kiezen wat hij wil en daar zien we dat hij toch in een oud patroon teruggevallen is. In eerste instantie duwt hij weg wat hij niet wil, terwijl het de bedoeling is dat hij aanwijst wat hij wel wil. Lisette vraagt het hem daarom nog een keer met de waarschuwing dat als Okke niet goed kiest zij dit voor hem doet. Hij weet dan niet hoe vlug hij het goed moet doen. Hierbij kiest hij o.a.voor aandrijving door dolfijn. Zijn been wordt stijf gehouden en Bonnie duwt met haar neus tegen Okke zijn voet en zou worden hij en Lisette door het bassin geduwd. Na een half uur even weer het dok op en kijken naar zijn prikkelverwerking door met trilstaafjes over zijn armen, handen, voeten en gezicht te strijken. Dit gaat allemaal goed. Dan nog even terug het water in. Dit wil hij niet, maar zoals al verteld is, soms heb je geen keuze. Nog wat speeltijd met Bonnie en dan is het over en sluiten voor vandaag. Douchen en nog even met Louise mee zodat paps en mams nog kunnen napraten met Lisette.

En dan? Vlug naar het huisje, lunch inpakken en op weg.

We gaan naar landhuis Groot Santa Martha. Waarom? Nou, we vroegen ons af waarom we eigenlijk zo weinig berperkten, buiten de deelnemers van het CDTC dan om, zien in Curaçao. En in landhuis Groot Santa Martha zit dus een soort van dagbesteding voor verstandelijk beperkten. Niet dat alle verstandelijk beperkten hier zit, maar een aantal en die dus zelfvoorzienend proberen te zijn door verkoop van diverse artikelen.

Alleen als wij hier aankomen is de poort dicht terwijl er toch echt op het bordje staat dat ze open zijn van 08.00 uur tot 16.00 uur. Aan de portier gevraagd wanneer ze open zijn en als antwoord krijgen na 2 uur maar niet na 4 uur. OK, niet zo heel erg duidelijk, maar iig ze zijn nu dicht. Wat dan, Gelukkig lijken er ook caches in de buurt te liggen en gaan we die maar doen. De eertse levert een prachtig uitzicht op over Santa Martha Baai en de ander ligt in een verlaten resort, Sunset Water Resort en Casino, alleen kunnen we die niet vinden. We lunchen aan het strand en besluiten weer terug te gaan en de Butterfly farm op te zoeken.

Op de terug weg weer langs het landhuis en warempel ze zijn open en het is toch pas 13.00 uur. Wij naar binnen, wat gedronken en soeveniertjes gekocht. Hier ook de werkplaatsen en het landhuis bezocht en weer verder. De Vlindertuin blijkt gesloten te zijn, lijkt erop dat dit definitief is, dus wordt geschrapt van het lijstje. Op naar huis en uit de warmte.

en dit was het voor vandaag.

Te akiratu.

Zeg maar NEE, dan krijg je er TWEE!!!

Maandagochtend 06.15 uur. De wekker gaat. We moeten vroeg op omdat we een half uur eerder dan normaal naar het CDTC moeten. Dit in verband met een amanesegesprek (google). Dit gesprek voeren we met Lisette, de therapeute voor deze twee weken. Okke mag Louise en Wietse meevoor een rondleiding terwijl papa en mama het papierwerk afhandelen.

En dan is het zover, hij moet mee om zijn zwemkleding aan te trekken. We hebben uitgelegd dat dit de vorige keer niet goed verliepen dat we daarom zijn zwembroek en CDTC shirt hebben mee genomen en wat doet ons varken??Trekt gewoon een swimsuit aan.Hij lijkt de weg nog te kennen, loopt mooi mee aan de hand en naar het dok. Het is weer even spannend voor hem als hij de mat opgaat en kennismaakt met de trainster en Nubia, de dolfijn.

Nubia, is weer van hetzelfde merk als Li-Na, tuimelaar en 4 jaar oud. Een puber dus.

Na een half uurtje komt Okke het water uit en wij denken gelijk; Ohoh hij heeft er geen zin in.

Okke begint de weg steeds beter te herinneren, want hij gaat recht op de douches af, wat niet de bedoeling is.Wij krijgen even vluchtig te horen dat het niet aan Okke ligt maar dat Nubia geen zin heeft. En om Cruijf te citeren "elk nadeel heb zijn voordeel" want Okke krijgt nu de beschikking over twee dolfijnen, Bonnie en Papito met als trainster Romy die we nog kennen van de vorige keer.

Alles gaat goed en Okke begint stilaan te genieten en dan is de kennismakingstijd weer om.

Als Okke wordt omgekleed praten we nog even met Romy, die Okke nog vaag kan herinneren. Zij verteld ons dat het echt niet aan Okke lag, maar dat Nubia gewoon een maandagochtendje had; niet veel zin en dat dit wel eens bij elke dolfijn voorkomt. Dit kan trouwens voorkomen op elke dag van de week en op elk tijdstip en aangezien Nubia moet leren wordt zij op deze manier eigenlijk gestraft, ze mag nu even niet meer meedoen.

Tevens krijgen we wat slecht nieuws te horen; Li-Na is inmidels overleden en eigenlijk voor haar tijd. Is een half jaar nadat Okke zijn therapie heeft gehad ziek geworden en als gevolg daarvan overleden.

Voor de rest hebben we vandaag niet zoveel gedaan; nog een bijeenkomst bijgewoond en naar het Zuikertuintje en de Appie geweest.

Daarna de middaghitte uitgezeten/gelegen en nog ff naar het zwembad.

Te akiratu.

Turista uithangen

Voor vandaag hebben we besloten om toerist te zijn. We gaan dingen bekijken die we de vorige keer niet hebben gezien en we gaan onze hobby uitoefenen; Geocachen.

Gisteren alles goed voorbereid; laptop opengeklapt en info inwinnen. We gaan vandaag naar landhuis Ascencion, ze hebben daar, toevallig, open huis. Ff wat background info; Een landhuis in Curaçao werd op een hoger gelegen gedeelte van het land gebouwd zodat de eigenaren hun bezit, slaven,in de gaten konden houden.

Op weg hierna toe even gestopt om toch een cache te loggen, we komen mss niet meer terug en een cache op Curaçao op ons lijsteje, dat moet gewoon.

Als we aankomen op landhuis Ascencionstart de kerkdienst zowat. Hier maar niet naar binnen gegaan, je weet nooit of ze ons binnenhouden enwillen bekeren.Mooi gebouw, prachtig uitzicht en allemaal kraampjes vanwege het open huis. Okke trekt dit niet en het lijkt erop dat hij ziek wil worden. Maar gelukkig hebben ze hier wifi zodat hij op papa's telefoon kan youtuben. Omwille van Okke en ons tijdschema, ja turista, gaan we verder. We willen naar Museum Savonet in het Christoffel National Park. Hier aangekomen en op advies van de parkbeheerster besloten dit te laten schieten, ook omdat we hier nu niet kunnen lunchen.

De parkbeheerster weet wel een goed plekje om te gaan eten en het is vlakbij; Shete Boka. Ook een National Park. Ok, wij hier naar toe.

Leuk plekje, alleen de kaart is wat beperkt. Stoofpotje van Bakeljouw, Kip en Leguaan. Kippensoep en nog wat dingen.

Nou laten we de gok eens wagen; het wordt Bakeljouw en Leguaan voor papa en mama en kippensoep voor Wietse. Na een half uurtje wordt het allemaal gebracht, eerst de kippensoep, die ziet er goed uit, dan de Bakeljouw en Leguaan. Aha, dit is niet geheel wat we ervan hadden verwacht. Monique begint aan de Leguaan, Ikke aan de frietjes bij de Bakeljouw en Wietse aan de soep. Er wordt gewisseld, Monique krijgt de Bakeljouw, ik de leguaan en Wietse houdt der soep. Tja, wat ik moet ervan zeggen; "It's eatable, but not my favourite", oftewel "het is eetbaar, maar het zal nooit een favoriet worden". Waar smaakt het na? Kan ik niet echt zeggen omdat het samengekookt is met allerlei andere specerijen en groenten, maar dat we dit nog vlug zullen pakken? Nee, maar we hebben het geprobeerd (waarschijnlijk smaakt het beter als het beestje uitgeboond was). Kijk maar naar de foto's van dit gerecht. En intussen vist Wietse een stukje kip uit haar soep, die haar doet besluiten om te stoppen met de soep. Kippensoep in Nederland wordt toch uitgeserveerd zonder bot e.d.

Na deze maaltijd besluiten we naar ons stulpje te gaan en daar de warmte even uit te zitten voordat we naar het zwembad gaan.

O ja, Wietse heeft besloten dat ze natuurfotograve wordt (denk ik) vanwege de dierenfoto's die je ziet.

Te akiratu (dit schijnt Papiamentu te zijn. Dit zouden ze spreken op Curaçao. Te otro biaha is papimento en dat spreken ze op Aruba)

We are here or there? Ligt eraan hoe je het bekijkt.

Gisteren 14.00 uur. Douane is vlug gegaan, koffers iets minder vlug maar dat krijg je als je als eerste de koffers incheckt. Alles nog een keer door de scanner en we mogen naar buiten. Chauffeuse staat al klaar met een bordje. Hup koffers erin en op weg naar Bon Bini Seaside Resort. Het wegdek is niet veel veranderd, de gemiddelde klinkerweg in Nederland ligt er beter bij. Het verkeer, ach ja wat zullen we ervan zeggen, ze zijn iig hoffelijk.

Gisteren 15.00 uur Bon Bini Beach Seaside Resort. We checken in. Alles wordt uitgelegd. Wifi wordt gekocht. Het huisje is zeker leuk, indeling OK. Airco op de kamers en en zwieper in de woonkamer. De voordeur is open (letterlijk) en de verandadeuren zijn dicht. Het masterbed is groot genoeg voor 4, maar dat doen we niet. De bedden van de kids zijn even groot als het bed van papa en mama thuis. Ruimte zat dus. En we hebben twee badkamers.

Gisteren 16.00 uur. De auto wordt gebracht, een oranje metalic Kia Rio Sedan. Alles wordt geregeld met het verhuurbedrijf en we zijn de aankomende 14 dagen hier de eigenaar van.

Gisteren 17.00 uur. Op jacht naar de supermarkt. Waar lag dat ding nu ook al weer. Gevonden. Boodschappen worden gedaan enouch; hier weten ze de prijzen ook wel.Misschien komt het omdat het de Appie is, maar in dit tempo houdenwe niet veel over.

Gisteren 18.00 uur. Er moet toch gekookt worden. Bleh.

Gisteren 19.00 uur. Gegeten en afgewassen. Ja, jullie lezen het goed; geen afwasmachine.

Gisteren 20.00 uur. Wietse valt bijna in slaap op de bank. Die is klaar voor bed en slaapt binnen 30 seconden. Ons duracell konijntje heeft nog een reserve batterij gevonden, maar ook hij moet eraan geloven. Eenmaal in bed is ook hij binnen30 seconden vertrokken.

Gisteren 21.00 uur Papa en Mama gaan ook slapen en ook die hebben niet lang nodig.

Vandaag. We worden allemaal op verschillende tijdstippen wakker, varierend van 05.15 uur tot 08.00 uur. Wat gaan we vandaag doen? Er wordt besloten om het vandaag wat rustig aan te doen. Nog wat boodschappen en even de nieuwe Boulevard verkennen.

Vanaf maandag gaan we naar de therapie, we weten inmiddels hoe laat; 08.00 uur begint het. Das dus vroeg opstaan, maar ja dan is de temperatuur wel beter te doen. Vanaf Maandagavond (hier dus) zullen we proberen om elke dag een verslag te doen en komen er ook fotoos. (sommigen onder ons willen nu al fotoos

The story continues

Boxtel 03.00 uur. De wekker gaat. Opstaan is moeizaam. Maar de vooruitzichten zijn goed.

Schiphol 05.45. We zijn ingecheckt, door de douane en we zitten nu aan een broodje.

We wachten tot we mogen boarden. Het nieuwe systeem op schiphol werkt goed. Binnen 10 minuten is alles geregeld.

We willen graag wat mensen bedanken;

Syl Vugts.

Ankie Hak stichting.

De Pietenbende.

Nu is het wachten en straks genieten.

Te otro biaha

De laatste therapie sessie.

Hallo allemaal,

Vandaag de allerlaatste therapiesessie gehad. Tot onze spijt moeten we afscheid nemen van Li-Na, Astrid en Anna.

Okke heeft vandaag weer zijn best gedaan. Het kiezen lukt hem goed. Nu hopen dat we dit in Nederland kunnen doorzetten. Voor ons de moeilijkheid om hem keuzes aan te bieden. Nu is dit niet zo moeilijk met broodbeleg, maar de rest.

Tevens denkt Astrid dat Okke ons allemaal gaat verrassen, als hij er het nu maar van in ziet. In elk geval mogen / moeten wij hem niet forceren en alles rustig aanbieden.

Dit is ons laatste verhaaltje, de weblog blijft bestaan zodat ik in Nederland er de filmpjes op kan zetten. En wie weet? Misschien gaan we nog wel eens een keertje terug.

Masha danki en te otro biaha.

De 1 na laatste therapiesessie

Hallo allemaal,

We kunnen alleen maar zeggen dat Okke het vandaag weer super heeft gedaan. Het kiezen gaat goed, snel en zeker! Okke weet nu echt hoe het werkt, het grote probleem zal waarschijnlijk wel in Nederland komen. We moeten wat hier is bereikt doorzetten en niet forceren. Dus voor sommigen onder ons zal het moeilijk gaan worden.

Vandaag mochten wij bij het dok gaan kijken, dus echt dichtbij vandaar dat de foto's ook een heel stuk duidelijker zijn. Wat wij gezien hebben overtreft wat wij hadden verwacht en onze verwachting van nihil.

We hebben erg genoten hoe ons manneke het doet in het water samen met Li-Na en Astrid. Bekijk de foto's maar.

Te otro biaha.

De achtste therapiesessie

Hallo allemaal,

Vandaag een superdag. Het kiezen ging erg vlug en zeker. Okke begint het nu wel een beetje door te krijgen, alleen wat aan de late kant. Zijn we bijna klaar met de therapie en meneer begint het leuk te vinden. Astrid denkt dat Okke, net als wij denken, veel meer weet en kan, maar dat hij daar het nut van moet inzien. Dus moeten we hem zien te triggeren dat hij bepaalde dingen gaat doen. Het kiezen krijg hij nu door en hij weet ook wat er kan gebeuren als hij verkeerd kiest.

Wat ook leuk is om te weten is dat Okke graag op het dok werkt, maar waarschijnlijk ligt dat gewoon aan de watertemperatuur. Als Okke op het dok moet werken dan zit hij in de zon, temperatuur was vandaag ongeveer 36 graden. Watertemperatuur is ongeveer 25-28 graden en dat voelt dan koud aan en ons manneke houd niet van kou.

Vandaag geen foto's maar wel een lange video gemaakt. Video's zet ik er nu nog niet op, ik moet ze op Youtube zetten en dan bij Reismee een verwijzing daarna invoeren. Ga ik thuis uitpuzzelen.

Wietse heeft vandaag een snelle cursus dolfijntrainster gehad. Ze weet nu enkele commando's die ze graag wil uitproberen op papa, alleen die is geen dolfijn. Ook weet ze nu meer dingen van een dolfijn dan een gemiddelde Nederlander ervan afweet.

Te otro biaha.