Mmmmm, nu moet ik weer aan mijn laatste verhaaltje beginnen. Heb ik hier eigenlijk wel zin in?

Niet echt. Waarom niet? omdat het vandaag super goed ging. Het beloningssysteem lijkt te werken. 1 ding hadden we veranderd ten opzichte van gisteren; nu zat papa langs Okke ipv mama. Wil niet zeggen dat het bij papa beter gaat, maar het ging nu wel redelijk tot goed. Niet verstoppen, netjes recht blijven zitten en als het goed gaat mag Okke een stukje film kijken. Handje geven gaat goed, eerst nog wel de verkeerde hand maar dan de goede. Tas mee en naar binnen.

Binnen ging het ook erg goed, hij kwam als eerste naar buiten. Op naar het dok.

Het water ingaan gaat minder, waarom nog onbekend. Eenmaal in het water gaat het super. Lisette heeft heel veel vertrouwen in hem en laat hem alleen met de dolfijnen zwemmen. Dolfijnen? Ja, hij heeft er weer twee. Alleen zwemmen? Ja, tussen twee dolfijnen in met zijn handen op de huid wordt hij voortgetrokken door de lagune terwijl Lisette hem los laat. Niet dat ze uit het water klimt, ze blijft gewoon in de buurt, maar hij zwemt wel los van Lisette.

en dan nog een keer zijn favoriet; het bodyboard. Dan is het weer doktijd. Nog even therapie en weer terug het water in.

Dansen met twee dolfijnen, ring gooien, rondjes zwemmen (alleen), enz. Op een gegeven moment mag hij Louisa (we zijn er eindelijk achter dat ze Louisa heet ipv Louise) in het water trekken. Dit is een traditie hier. Het is ook Louisa's laatste dag hier en dan moet ze het water in. Dit vind Okke toch wel even vreemd en ze pikt ook nog een dolfijn in.

Maar dan is het echt over. Hij moet eruit en op het dok wordt er afscheid genomen van Bonnie en Chabalita. Wat nu opvalt is dat Okke een handdoek over zich heeft en deze gewoon laat zitten. Zou het dan toch een gevalletje van KOUD HE geweest zijn dat hij niet zo snel het water in wilde? We weten het niet en Okke verteld het niet, maar volgens Lisette zat hij wel te rillen.

Het gesprek gaat over hoe goed het wel niet gegaan is vandaag, dat we het beloningssysteem willen/moet doorzetten in Nederland.

En dat was het wel voor deze keer. Gelukkig heeft de laptop het volgehouden, vanmiddag kregen we een melding dat de HDD oververhit dreigde te raken, wij hebben het volgehouden, de ene is wat bruiner dan de ander, de voorraadkast is bij leeg en hetzelfde geld voor de koel/vriescombinatie. De auto is opgehaald, de koffers zijn bijna ingepakt en het is bijna bedtijd voor de kids.

Nederland, we komen eraan. Curaçao ???? (zeg nooit nooit, want dat zeiden we de vorige keer ook.)

Te Otro Bia.